وقتی عشق، کلیدِ آزادی می‌شود

به گزارش تبریز ما (به نقل از عصر تبریز)، قمر طالبی: در شهری که تاریخ آن سرشار از همدلی، فرهنگ و انسان‌دوستی است، این بار نیز روایتی از عشق و نیکوکاری دل‌ها را گرم کرد. تبریز، شهری با مردمانی که همواره در سختی‌ها و شادی‌ها کنار یکدیگر ایستاده‌اند، امروز شاهد جلوه‌ای از مهربانی نسل جوان خود بود.
زوجی جوان، با قلبی سرشار از مهر و نیتی پاک تصمیم گرفتند روز عروسی‌شان را به یادماندنی‌تر از هر مراسم دیگری رقم بزنند. نه با تجملات و زرق و برق، بلکه با نجات دو انسان از بند زندان.
در آستانه مراسم ازدواجشان، این زوج مهربان قدم به ستاد دیه آذربایجان شرقی گذاشتند؛ جایی که سرنوشت بسیاری از زندانیان جرائم غیرعمد، منتظر روزنه‌ای از امید است. آن‌ها به جای خرج کردن بخشی از هزینه‌های مراسم برای تجملات بی‌دوام، تصمیم گرفتند دو زندانی نیازمند را آزاد کنند. این اقدام نه تنها لبخند را به لب دو خانواده بازگرداند، بلکه موجی از امید را در دل جامعه‌ای جاری ساخت که هنوز به ارزش‌های انسانی پایبند است.

عهدی از جنس نور
زوج جوان، در همان روزهای ابتدایی آشنایی‌شان عهدی نانوشته بستند. عهدی ساده اما عمیق؛ اگر روزی تصمیم به ازدواج گرفتند، باید بخشی از هزینه‌های مراسم‌شان را صرف آزادی زندانیانی کنند که به دلیل مشکلات مالی و نه جرم‌های خشن، گرفتار زندان شده‌اند.
آن‌ها معتقدند که شادی وقتی ارزشمندتر می‌شود که در آن دیگران هم سهمی داشته باشند. شادی‌ای که فقط در چهارچوب تالارهای عروسی محدود نشود، بلکه بتواند اشک شوق بر چشمان مادری بیاورد که فرزندش آزاد شده، یا پدری که می‌تواند دوباره کنار خانواده‌اش باشد.

صدای وجدان اجتماعی در جشن عروسی
آقای داماد در حاشیه این اقدام خداپسندانه می‌گوید: «چه خوب است این گونه کارها به فرهنگ تبدیل شود. نه‌تنها در مراسم ترحیم، بلکه در شادی‌ها و جشن‌ها نیز باید به وظیفه اجتماعی خود عمل کنیم و شادی خود را با آزادی یک زندانی و خانواده‌اش سهیم شویم.»
او ادامه می‌دهد: «این کار هیچ‌چیز از زیبایی جشن ما کم نکرد، بلکه آن را هزار برابر معنادارتر کرد. وقتی می‌دانید که هم‌زمان با خوشی شما، دل خانواده‌ای دیگر هم خوش شده، این شادی دوچندان می‌شود.»

ستاد دیه؛ خانه امید
مدیر ستاد دیه استان آذربایجان شرقی نیز با تحسین این حرکت نیکوکارانه می‌گوید: «این اقدام ارزشمند، نشان از درک بالای اجتماعی و انسانی زوج‌های جوان دارد. خوشبختانه این نخستین‌بار نیست که چنین حرکتی را می‌بینیم. چند سال پیش نیز یک زوج تبریزی این مسیر را آغاز کردند و تاکنون بیش از ۱۵ زوج به این جریان پیوسته‌اند.»
رسول تقی‌پور ادامه می‌دهد: «مردم تبریز همیشه در کارهای خیر پیش‌قدم بوده‌اند. این شهر از دیرباز با فرهنگ مشارکت اجتماعی و مسئولیت‌پذیری شناخته شده است. اکنون نیز این زوج‌های جوان نشان داده‌اند که سنت‌های نیکو در دل نسل جدید زنده است.»

رسانه‌ها و نقش آن‌ها در ترویج فرهنگ نیکوکاری
بی‌تردید، یکی از دلایلی که این نوع اقدامات می‌تواند به فرهنگ عمومی تبدیل شود، بازتاب رسانه‌ای و الگوسازی صحیح است. انتشار این‌گونه اخبار نه تنها روحیه امید را تقویت می‌کند، بلکه به دیگر زوج‌ها و خانواده‌ها الهام می‌بخشد تا شادی‌های خود را با جامعه تقسیم کنند.
چه زیباست اگر روزی فرا برسد که هدیه دادن آزادی، به اندازه کیک، گل و موسیقی در مراسم عروسی جا بیفتد. چه بهتر اگر نسل جدید بداند که در کنار عشق و جشن، مسئولیت اجتماعی نیز معنا دارد.

الگویی برای نسل فردا
فرهنگ‌هایی که از دل مردم جوشیده‌اند، ماندگارترین فرهنگ‌ها هستند. اقدام این زوج جوان می‌تواند الگویی برای مدارس، دانشگاه‌ها و نهادهای فرهنگی باشد تا مفهوم شادی جمعی و همدلی را به کودکان و نوجوانان بیاموزند. اینکه خوشبختی واقعی، فقط در داشتن نیست، بلکه در بخشیدن است.
این گزارش تنها بازتاب یک اتفاق زیباست، اما راهی که آغاز شده، بسیار گسترده‌تر از یک زوج یا دو زندانی است. این راه، راه فرهنگ‌سازی است. راهی برای بازتعریف شادی، انسانیت، عشق و وظیفه.
وقتی دو جوان تصمیم می‌گیرند شروع زندگی‌شان را با نجات جان دیگران پیوند بزنند، باید به فردای این کشور امیدوار بود. باید دانست که هنوز قلب‌هایی می‌تپد که در میان جشن و پایکوبی، صدای زندانی بی‌پناه را می‌شنوند.
و شاید روزی برسد که در هر عروسی، در کنار لیست مهمانان، نام یک یا چند زندانی آزاد شده نیز به چشم بخورد. آن روز، روز تولد یک فرهنگ نو خواهد بود. فرهنگی که در آن، شادی هیچ‌کس بی‌صاحب نیست.