عابر بانک فوتبال و روزه سکوت رسانه‌ها

تبریز ما (به نقل از عصر تبریز) – جهانبخش احمدیان: در روزگاری که باشگاه های مختلف لیگ برتر توان برآورده کردن حداقل مطالبات بازیکنان خود را نداشتند و این ورزش به ظاهر حرفه ای در ورطه نابودی در استان های مختلف بود، مردی کارت به دست و کیسه به دوش، راه به راه در شهر می گشت و برای تیم محبوبش کارت می کشید. یا سر کیسه را شل کرده و سکه های طلا به بازیکنان آن هدیه می داد.

عابر بانک فوتبال ایران، لقبی بود که به سرعت توسط رسانه های مرکزی به این مرد داده شد. کسی که بعد هر پیروزی تیم محبوب خود، سکه به دست در رختکن حاضر می شد و انعامی به بازیکنان تیم می داد. یا با سرمربی تیم تماس گرفته و خبر از پاداش نائب قهرمانی می داد. یا در اتفاقی دیگر، پس از استعفای طاهری، برخی بازیکنان این تیم برای بیعت با این فرد در منزل او حاضر شده و نفری ۶ سکه پاداش گرفتند. تنها در یک مورد به خاطر برد تیم محبوب خود ۴۰۰ سکه هدیه داده بود.

این تیم و مدیران آن هم با همین حمایت های مالی این فرد، ژست باشگاه های متمول غربی و حتی عربی را می گرفتند که آری ما می توانیم بدون کوچکترین مشکل مالی، باشگاهی مثل پرسپولیس را اداره کنیم.

آری، پرسپولیس یا قهرمان بود و یا در کورس قهرمانی قرار داشت. چون بازیکنان این تیم دغدغه مالی نداشتند و حتی اگر تأخیری در پرداختی قراردادشان داشتند، هدایای عابر بانک معروف فوتبال، دلگرمی خوبی برای بازی بود.

شاید اکنون بتوان به این سوال که چرا تیم های شهرستانی مانند ملوان، استقلال اهواز، داماش، شیرین فراز و… نمی توانند بیش از یکی دو فصل در این لیگ دوام بیاورند و راهی دستجات پایین تر می شوند، پاسخ داد. دلیل این سقوط رقابت نابرابر با تیم هایی است که نظارتی در دخل و خرج آنها نیست. از یک طرف توسط وزارت ورزش ساپورت می شوند و هر اندازه هم بدهی انباشته داشته باشند، این وزارت پرداخت می کند. از سوی دیگر توسط افرادی مثل همین عابر بانک، تأمین گشته و بخشی از مشکلات مالی خود را حل و فصل می کنند.

در این میان کسی نبود تا آن جمله معروف پیرمرد ایرانی خطاب به رئیس جمهور سابق را به زبان بیاورد که آقای عابر بانک (از کجا آورده ای؟).

امروز همین فرد به اتهام اخلال در نظام بانکی و رشاء دستگیر و تحویل مقامات قضایی شده است. همین دستگیری وی کافی بود تا لب باز کرده و اسرار مگو را بازگو کند.

مهمترین نکته در بحث روز فوتبال کشور، روزه سکوت قلم به دستانی است که راه به راه دنبال حاشیه برای تیم های مردمی هستند. کسانی که با کوچکترین بهانه ای، قلم فرسایی کرده و زمین و زمان را به هم می دوختند تا شاید تراکتور و امثال تراکتور را زمین بزنند. خبری از تحلیل های روزنامه های غیرورزشی در این باره نیست. اینکه به کدامین دلیل بایستی یک فرد غیر فوتبالی، بازیکنان باشگاهی را با سکه های خود مورد لطف قرار دهد. آن هم نه یکی، نه دو تا، ۴۰۰ سکه برای یک برد فوتبالی که هر کدام از این سکه ها به مثابه چوبی لای چرخ اقتصاد مملکت بود.

رسانه ها نقل قولی از قاضی پرونده این فرد منتشر کرده اند که گفته است هرکسی از این فرد سکه گرفته است، بایستی آن را بازگرداند. کاش فدراسیون ما هم به تأسی از این حکم، جام هایی که این تیم با این سکه ها گرفته را نیز بازگردانده و عناوین کسب توسط این تیم را سلب کند!