مسعود ایران، جلوه اقتدار ایران

بزرگنمایی تصویر

به قلم :شهرام حسین نژاد دانشور
دبیرکل حزب همت

هشتاد و یکمین نشست مجمع عمومی سازمان ملل متحد، برای جمهوری اسلامی ایران صحنه‌ای متفاوت از همه ادوار گذشته بود. در حالی که رئیس‌جمهور آمریکا در همان تریبون، ایران را به «نابودی کامل» تهدید کرده بود، مسعود پزشکیان، رئیس‌جمهور ایران، در برابر چشمان نمایندگان نزدیک به دویست کشور جهان ایستاد و نه با عقب‌نشینی، بلکه با صلابت و منطقی انقلابی، تریبون سازمان ملل را به دادگاه محاکمه جنایات واشنگتن و تل‌آویو تبدیل کرد. این سخنرانی، جلوه‌ای تمام‌عیار از اقتدار ایران بود؛ اقتداری که از موضع حقانیت، مقاومت و انسجام ملی سرچشمه می‌گرفت.
ماندگارترین لحظه این سخنرانی، جایی بود که دکتر پزشکیان تصویر رهبر شهید انقلاب و کودکان شهید مدرسه شجره طیبه میناب را بر فراز تریبون سازمان ملل بالا برد. رئیس‌جمهور در ابتدای سخنرانی خود با نمایش این تصاویر گفت: «من از ایرانی می‌آیم که رهبرش را بدون هیچ دلیلی ترور کردند، از ایرانی می‌آیم که بچه‌ها را بمباران کردند و کشتند». این اقدام، فراتر از یک ژست سیاسی، یک افشاگری حساب‌شده بود. پزشکیان با نمایش تصاویر کودکان میناب و لامرد — کودکانی که در مدرسه و سالن ورزشی هدف بمباران با سلاح‌های آمریکایی و اسرائیلی قرار گرفتند — نقاب از چهره مدعیان دروغین حقوق بشر برداشت.
اقتدار ایران در این لحظه در دو لایه متجلی شد: نخست، جسارت ایستادن در برابر قدرت‌های جهانی و بر زبان آوردن حقیقتی که رسانه‌های سلطه‌گر سال‌ها کوشیدند پنهان کنند؛ دوم، پیوند نمادین میان رهبر شهید و کودکان شهید به‌عنوان دو قربانی یک تروریسم سازمان‌یافته. رئیس‌جمهور با صراحت اعلام کرد: «کسانی که تروریست هستند و تروریست تربیت می‌کنند، به ما می‌گویند تروریست». این جمله، وارونگی روایت رسانه‌ای غرب را برملا ساخت و نشان داد که اقتدار واقعی، نه در شعارهای توخالی، بلکه در شجاعت برملا کردن جنایات نهفته است.
سخنرانی دکتر مسعود پزشکیان در سازمان ملل، از یک راهبرد گفتاری منسجم پیروی می‌کرد: بازتعریف مفهوم قدرت. رئیس‌جمهور ایران در برابر گفتمان «صلح از طریق قدرت» که قدرت‌های سلطه‌گر آن را ترویج می‌کنند، گفتمان «قدرت برای صلح» را مطرح کرد. او تصریح کرد: «به دنبال منطقه‌ای هستیم که در آن نه صلح از طریق قدرت، بلکه قدرت از طریق صلح دنبال شود». این جمله، هم نقدی بر نظم جهانی مبتنی بر زور بود و هم راه‌حلی جایگزین ارائه می‌داد: امنیت واقعی نه از طریق زور، بلکه از طریق اعتمادسازی، همکاری منطقه‌ای و احترام متقابل به دست می‌آید.

دکتر پزشکیان با رد صریح اتهام‌های هسته‌ای اعلام کرد: «ایران هرگز به دنبال ساخت بمب اتمی نبوده و نخواهد بود». او با یادآوری اینکه ایران در دویست سال گذشته به هیچ کشوری تجاوز نکرده است، استانداردهای دوگانه غرب را به چالش کشید و افشا کرد که «بمب دست اسرائیل است، اما بازرسان در ایران‌اند». این منطق محکم، به‌ویژه زمانی مؤثرتر واقع شد که رئیس‌جمهور به نسل‌کشی در غزه و حمایت تمام‌عیار آمریکا از آن اشاره کرد و پرسید: «کدام کشور صلح و امنیت جهانی را تهدید می‌کند؟».
واکنش هیئت آمریکایی که در میانه سخنرانی دکتر پزشکیان صحن را ترک کرد، خود تأییدی بر اثربخشی این سخنان بود.
سخنرانی دکتر مسعود پزشکیان در مجمع عمومی سازمان ملل، فراتر از یک نطق سیاسی معمول، یک رویداد دیپلماتیک با ابعاد نمادین عمیق بود. از یک سو، نمایش تصاویر رهبر شهید و کودکان میناب، حافظه جمعی جهانیان را نسبت به جنایات رژیم صهیونیستی و آمریکایی بیدار کرد. از سوی دیگر، تبیین راهبرد «قدرت برای صلح» نشان داد که ایران خواهان صلح است، اما صلحی مبتنی بر عدالت و کرامت، نه صلحی تحمیلی از موضع ضعف.
آنچه در هشتاد و یکمین نشست مجمع عمومی سازمان ملل متحد رقم خورد، بازتعریفی از اقتدار در عرصه دیپلماسی بود. اقتدار ایران در این صحنه، نه با تجهیزات نظامی، بلکه با شجاعت بیان حقیقت، با نمایش رنج ملت، و با منطقی آهنین به نمایش درآمد. و در میان تمامی این جلوه‌ها، عنوانی که برای این نوشتار انتخاب شد — «مسعود ایران، جلوه اقتدار ایران» — نه یک شعار، بلکه توصیفی از واقعیتی بود که در قلب نیویورک، در برابر چشمان جهان، به وقوع پیوست.
احسنت به صلابت و اقتدار تان مسعود ایران

شهرام حسین نژاد دانشور
دبیرکل حزب همت