پول مفت در فوتبال ایران

تبریز ما (به نقل از عصر تبریز)- جهانبخش احمدیان: اخیرا یکی از مدیران عامل سابق تیم های پایتخت در مصاحبه ای از هوایی کردن بازیکنان توسط تراکتور و زنوزی سخن گفته است. کاظم اولیایی در مصاحبه دیگری، ضمن انتقاد از ریخت و پاش ها در فوتبال ایران، از مدیر فعلی استقلال خواسته تا در سکوت رسانه ای به کار نقل و انتقالات بازیکن بپردازد. همچنین وی مدعی شده است که عدالت مالی بین باشگاه ها رعایت نمی شود.

علی الظاهر دلیل این خواسته را جلوگیری از بالا بردن توقع بازیکن ها و بازار گرمی آنها معرفی کرده است، ولی در اصل خواسته او پنهان کاری درباره ارقام نجومی پرداخت شده از سوی استقلال برای بازیکنان و سرمربی این تیم است. چرا که وی تا دیروز منتقد زنوزی بود و امروز تیم متبوعش، ولخرج تر از همیشه، گفته های او را زیر سوال می برد و بایستی بر علیه استقلال خودشان هم حرف بزند.

اینکه دو تیم استقلال و پرسپولیس از حمایت بی حد و حصر وزارت ورزش و منابع مالی آن که جزو بیت المال و متعلق به تمام مردم ایران است، برخوردار هستند، شکی نیست؛ اما در بحث هوایی کردن بازیکنان، بگذارید یک فلش بک بزنیم به زمانی که ایشون مدیرعامل باشگاه استقلال بود. یعنی اوایل دهه هفتاد که برای بار اول مدیرعامل استقلال شده بودند.

آن زمان فوتبال ایران دوقطبی محض بود و خبری از قطب های جدید در اصفهان و تبریز و فولاد نبود. تمامی تیم های شهرستانی فقط برای این دو تیم کار می کردند. از یک طرف وزارت ورزش منابع مالی مستمر در اختیار این باشگاه ها قرار می داد و از طرف دیگر، یک قانون نانوشته درآورده بودند مبنی بر انتخاب بازیکنان تیم ملی فوتبال از میان دو تیم استقلال و پرسپولیس که عمده حربه این دو تیم در جذب بازیکنان شهرستانی مثل امثال کریم باقری و سیروس دین محمدی و علیرضا اکبرپور، همین قانون بود.

شهرستانی ها را با وعده پیراهن تیم ملی و پرداخت بهتر به تیم های تهرانی می کشاندند و بار قهرمانی می بستند. برای همین بود که رسول خطیبی می گفت” ۸۰ تا ۹۰ درصد تیم ملی را ترکها تشکیل می دادند و زبان ترکی، زبان غالب تیم ملی بود”. خوب این ترکها از تراکتور و ماشین و سپاهان و فولاد انتخاب نشده بودند، همگی از استقلال و پرسپولیس بودند و به قول همین کاظم خان اولیایی، آنها را به بهانه همین پیراهن تیم ملی هوایی کرده و جذب تیمشان کرده بودند.

امروز که فوتبال ایران از دوقطبی سرخابی خارج شده است و این تیم های در تبریز و اصفهان و اهواز، هواداری ندارد، و آن حربه همیشگی پیراهن تیم ملی نیز کارساز نیست، شانتاژ رسانه ای و ایراد تهمت را اساس فعالیتشان کرده اند. چون دستشان از زمین و زمان کوتاه شده است، یاد شامورتی بازی هایشان در تیم داری افتاده اند و عین همون کافر همه را به کیش خود می پندارند.

فرق بین تراکتور خصوصی و سرخابی دولتی را نمی دانند و یا می دانند و در پی مظلوم نمایی هستند. چه کسی است در این فوتبال که نداند مبلغ قرارداد برانکو ایوانکوویچ برای یک سال بیش از ۲۰ میلیارد تومان است. مبلغی که برخی تیم های شهرستانی برای یک سال خود هزینه می کنند و اینها تنها برای امثال برانکو، شفر، استراماچونی خرج می کنند. آن هم از جیب بیت المال، نه جیب های شخصی خود که حساب و کتابی دارد.

پول زبان بسته بیت المال را خرج مدیریت غیر اصولی خود می کنند و میلیاردها بدهی انباشته به بار می آورند، و این مردم ایران هستند که بایستی غرامت این بی کفایتی را از بیت المال پرداخت کنند. دست آخر هم مدعی هستند که امثال زنوزی ریخت وپاش کرده و بازیکن را هوایی می کند. اگر کار زنوزی هوایی کردن بازیکنان شماست، آنوقت در این ۴۰ سال اقدامات شما در رأس مدیریت باشگاه های تهرانی چه نام دارد؟