جشن ولنتاین بدون کاکائو و خرس، با کلی پرچم تراکتور

تبریز ما (به نقل از عصر تبریز) – سعید عبدی: امروز عصر در ورزشگاه یادگار امام شهر تبریز تراکتورسازی میزبان استقلال است. مقدمات را می گذارم کنار! هفته هجدهم و ساعت و این چیزها را؛ همه این ها را می دانیم. می خواهم بروم سر اصل مطلب، مطلب در مورد تراکتورسازی است و هوادارانش. قطعا من یک هوادار نیستم. اگر هم باشم می گویم که نیستم! چرا که اگر باشم، نباید اسم خودم را خبرنگار بگذارم. بگذریم از دورانی که همه دست به قلم می شوند و می نویسند بی آنکه بدانند! از نگاه یک خبرنگار می خواهم در مورد هوادارانی بنویسم که سال ها با آنها زندگی کرده ام. هوادارانی که با آمدنشان فوتبال ایران را جلا بخشیدند. شاهرگ های فوتبال ایران به شدت خشکیده بود، همه جریان خون جاری در رگ های فوتبال مان راهی جز قلب کشور نداشت! تراکتور که به لیگ برتر بازگشت، همه چیز عوض شد.

بی همگان شاید، ولی بی تراکتور هرگز!

آری همه چیز عوض شد. چیزی که الان می بینیم حاصل یک صعود بزرگ بود. صعودی که یک بار دیگر فوتبال آذربایجان را به سطح اول فوتبال ایران بازگرداند. فوتبالی که اینک بعد از یک دهه به خوبی به این نکته پی برده که بی همگان شاید، ولی بی تراکتور هرگز! تراکتورسازی به جایگاهی رسید که حسودان زیادی پیدا کرد. این روزها همه می دانیم که اطرافت پر از حسود که شد باید بدانی موفق شده ای! این تیم یک پشتوانه بیشتر نداشته و ندارد. کسی آن بالا ندارد که برای قهرمانی هایش مهره های شطرنج را جابجا کند.

تنها دارایی این تیم میلیون ها هواداری است که هر موقع نیاز باشد، آماده حضور در صحنه هستند. رایگان کردن بازی، پخش ساندیس (!) یا هر چیز دیگری آنها را برای آمدن به ورزشگاه ترغیب نمی کند. آنها به حد کافی بهانه برای آمدن دارند. بهانه آنها ۸ حرف دارد که باهم می شود “تیراختور”.

شرمساری!

هنوز آخرین روزهای دی ماه سال ۱۳۸۸ را به خاطر داریم. روزی که هواداران استقلال برای اولین بار احساس خطر کردند. آنها در آزادی با چشمان خود دیدند که یک تیم شهرستانی می تواند تعداد تماشاگرانی بیشتر از خودشان داشته باشد. البته این روز تاریخی یک قربانی بزرگ داشت. کبوتری که به دست یکی از همان هواداراها و تنها به جرم سرخ بودن سر بریده شد. حرکت به قدری زننده بود که باشگاه استقلال بیانیه ای صادر کرده و در آن گفت: “بعدازظهر جمعه جانداری که بیطرف‌ترین موجود در «آزادی» بود، به دست یک تماشاگر سنگدل سربریده شد، جان داد و رفت و ما (باشگاه استقلال) به جای آن تماشاگر بیرحم شرمساریم.”

جشن ولنتاین با یک روز تاخیر در یادگار امام

امروز بار دیگر تراکتورسازی به مصاف استقلال خواهد رفت. همان گونه که لیکنز در کمتر از دو ماه متوجه شد، همه مان مطمئنیم که امروز ورزشگاه پر خواهد شد. پر از عاشقانی که آمده اند با معشوقه خود یک روز تاریخی دیگر را رقم بزنند. ما جشن ولنتاین تی تی ها با یک روز تاخیر، امروز در ورزشگاه یادگار امام برگزار می شود البته بدون کاکائو و خرس! بلکه با کلی پرچم سرخ. هواداران تراکتور امروز خواهند آمد تا بازهم بگویند ما بهترینیم. بهترین هایی که نظیر ندارند. برای این ادعایمان کلی دلیل داریم. یک موردش را می گوییم و یاعلی! تعداد هواداران تراکتوری حاضر در مراسم استقبال لیکنز در فرودگاه بیش از تعداد هواداران بازی های خانگی بسیاری از تیم های لیگ برتری است. حال خودتان تا ته داستان را بخوانید و بروید جلو…